Contactarmoede

Veel van de tijd doorgebracht op het trainingsveld gaat verloren met wachten.
Hoewel ?verloren? dan uw eigen schuld is want er eigenlijk altijd juist veel te doen. De meeste geleiders hebben namelijk last van contactarmoede????

Wachten
Bij trainingen voor wat voor tak van hondensport dan ook zal er altijd een tijd zijn dat men moet wachten op anderen die aan het trainen zijn. Dat zal het geval zijn als men na elkaar aan de beurt is om samen met de instructeur de oefeningen door te nemen of als men zoals bij het speuren een tijd moet wachten voordat de hond op het spoor kan worden gezet.
Ook kan het tijdens groepstrainingen gebeuren dat een instructeur iemand wat meer moet helpen en de anderen dus even moeten wachten. Maar wachten duurt lang en men verveelt zich al snel.


Belangeloos
Dus maar een praatje gemaakt met de buurman of iemand die langs de kant staat te kijken want daarmee maakt men gemakkelijk en snel contact. Maar dergelijke gesprekken gaan lang niet altijd over dat wat er op het veld gaande is. En zo gebeurt het dan dat er geen enkele aandacht meer is voor wat de instructeur staat te doen. Dit is zeer vervelend voor een instructeur want dat wat hij aan die ene persoon uitlegt moet hij hoogstwaarschijnlijk even later voor de groep ?praters? uitleggen. Bovendien getuigt het van weinig beleefdheid en toont het weinig begrip voor wat een instructeur vaak geheel belangeloos in zijn vrije tijd voor de groep staat te doen.


Leren van fouten
Daarnaast beseffen waarschijnlijk te weinig mensen dat men juist van de fouten en problemen van anderen juist zo ontzettend veel kan leren. Door te zien waar het bij anderen misgaat, en welke mogelijkheden er zijn om dat op te lossen, kan men zonder meer zijn voordeel doen. Men is nooit te oud of te ervaren om wat bij te leren, zeker als het om honden gaat.
Het zelfde beeld zien we trouwens ook als de groep klaar is met de training en iedereen snel naar huis gaat of de kantine in. Belangstelling voor een andere groep die aan het trainen is, of voor de instructeur die daarna nog even zijn eigen hond moet trainen kan men nauwelijks opbrengen. Maar door veel te kijken naar hoe anderen werken en door veel met anderen over de trainingen te praten, kan men zijn eigen prestaties nu zo enorm verbeteren.


En de hond dan
Over de belangrijkste schakel, zonder wie de hondensport onmogelijk zou zijn, hebben we het trouwens nog niet eens gehad. Ook de hond moet wachten, maar weet wel dat hij zich geen seconde verveelt. Hij is namelijk de enige van het tweetal die werkelijk nog oplet al is dat lang niet altijd op de aanwijzingen van de instructeur.
Laten we eens kijken wat er gebeurt met baas en hond als de instructeur de training hervat de geleider wordt abrupt in zijn gesprek onderbroken en gaat wat rechtop in de rij staan.
Zonder zich eerst om zijn hond te bekommeren volgt hij gehaast het commando van de instructeur op. Wat er moet gebeuren weet hij niet omdat hij niet had opgelet. Maar helaas had zijn hond dat ook niet want die had juist zijn aandacht gericht op een aantrekkelijke soortgenoot.

Mislukking
En dat betekent dus een mislukking van de oefening, omdat er voor hondensport nu eenmaal twee individuen nodig zijn die beiden het zelfde van plan zijn te doen. Daarom is contact tussen baas en hond juist zo uiterst belangrijk.
Wat u dus kunt doen als u even moet wachten is werken aan het contact met uw hond. Hoe u dat moet doen is hier op papier niet aan te geven.
Bij de ene hond zal men naast de hond moeten knielen en hem aanhalen terwijl dat juist bij anderen honden volkomen verkeerd kan zijn. Uw instructeur kan daarover de nodige aanwijzingen geven.

Contact maken
Wat dus moet gebeuren tijdens het wachten is niet het contact maken met uw buurman maar met uw hond. Daarvoor bent u op het oefenterrein gekomen en daar moet u uw aandacht op richten. U ziet dat zelfs het wachten geleerd moet worden! Het is eigenlijk opvallend hoeveel baas-hond combinaties aan contactarmoede lijden. Wat we helaas te vaak zien, is dat er twee individuen op het oefenveld lopen, die toevallig verbonden zijn door een riem. En waarbij de hond gewoonlijk aan het kortste eind trekt ofschoon het de baas is die het meest aan de riem rukt. En vaak hard loopt te schreeuwen. Bedenk echter dat met commando?s en een riem geen hond is af te richten, daar is meer voor nodig, namelijk contact.


Bron Onze Hond, Ruud Haak, Hoofdredacteur.